Een ongeluk in de keuken zorgde ervoor dat Guusje ernstige brandwonden opliep. Op dat moment staat de wereld letterlijk stil. Alles gaat ineens razendsnel. De ambulance, de eerste zorg, de angst, de onzekerheid. Je probeert rustig te blijven voor je kind, terwijl je van binnen alleen wil gillen.
Via een academisch ziekenhuis in de omgeving werd al snel vanuit de SEH Guusje overgebracht naar het Brandwondencentrum Rotterdam Maasstad. Vanaf dat moment draaide alles om overleven, behandelen en herstellen. Vooral Guusje, maar ook als gezin.
De eerste dagen leef je van uur tot uur. Je raakt ieder besef van tijd kwijt. Artsen, verpleegkundigen, pedagogisch medewerkers, fysiotherapeut, controles, medicatie en gesprekken wisselen elkaar af. Letterlijk overleven en geleefd worden.
Voor Guusje betekende het een periode vol pijnlijke behandelingen. Na verloop van tijd bleken de verbandwissels te pijnlijk, ondanks de medicatie, en werden deze vervolgens onder sedatie uitgevoerd. Ook de basisbehoeften waren voor haar uitdagend, zoals toiletgang, eten en drinken, maar ook medicatie. Sonde bleek noodzakelijk. Als ouder wil je de pijn het liefst van haar overnemen. Dat is misschien wel het moeilijkste: je kunt alleen haar hand vasthouden en er volledig voor haar zijn.
Uiteindelijk bleek een huidtransplantatie noodzakelijk. Huid werd afgenomen van haar hoofd om de brandwonden te kunnen behandelen. We zagen hoe ze steeds moest vechten, terwijl ze eigenlijk nog maar een klein meisje was dat gewoon wilde spelen.
Wat zijn wij de mensen in het Brandwondencentrum dankbaar, want wat hebben de artsen, verpleegkundigen, therapeuten, pedagogisch medewerkers en alle andere zorgverleners ongelooflijk veel voor ons betekend (en nog!). Niet alleen voor Guusje, maar ook voor ons als ouders. Er was aandacht, geduld en begrip, juist op de momenten dat we het zelf even niet meer wisten.
Na de ziekenhuisopname denken veel mensen dat het ‘klaar’ is, maar dat is het dan nog lang niet.
Een half jaar later bepaalt het ongeval nog steeds een groot deel van het leven van Guusje en haar gezin. Ze draagt dag en nacht een drukpak. Iedere dag worden haar littekens verzorgd en ingesmeerd. Ze heeft veel last van jeuk, haar huid is kwetsbaar en haar energieniveau is flink lager dan dat van andere kinderen. Soms wil ze graag meespelen, maar lukt dat gewoon niet.
“Zelf noemt ze haar littekens haar ‘eenhoornstrepen’. Voor haar zijn het geen littekens, maar strepen die laten zien hoe sterk en dapper ze is geweest. Dat is precies hoe wij haar ook zien.”
Tijdens een familieweekend van de Nederlandse Brandwonden Stichting ontmoette Guusje Anna en Anne. Drie meisjes met ieder hun eigen verhaal, maar met veel herkenning voor elkaar. Daar ontstond de Powermeiden.
Nu zetten zij zich samen in voor de Nederlandse Brandwonden Stichting. Niet alleen uit dankbaarheid voor alle zorg die zij hebben gekregen, maar ook zodat toekomstige kinderen en gezinnen dezelfde liefde, steun en gespecialiseerde zorg kunnen blijven ontvangen.
“Want achter ieder litteken zit een verhaal. En achter ieder verhaal staat een gezin dat leert leven met iets wat nooit meer helemaal verdwijnt.”
